É a persoa encargada de dici-lo “Testamento do Burro”. Vai vestido cunha coroza de palla (ó igual que os seus súbditos) nun burro, e acompañado por dúas filas de Peliqueiros. Sube dende o Outeiro ata a Praza da Picota, entra na Aira onde está o palco, e alí comeza a dici-lo sermón.

O Sermón e unha composición sátira en cuartetos que riman, e na que se critica ou se exalta todo aquelo que sucedeu no pobo e os seus veciños durante o tempo transcorrido entre os entroidos.

Tamén se lle chama o "Reparto do Burro", pois o que se vai a facer en realidade é repartir ficticiamente un burro morto no pobo durante o último ano. ¿E por que ficticiamente?, pois porque o burro xa está ben enterrado. A un veciño determinado tocaralle un anaco do burro, iso si, antes o testamenteiro sacaralle as cores, a ben seguro, descubrindo algo que o agraciado non quixera.

O Testamento está preparado, pero xa anos era improvisado, o Testamenteiro dicía as ocurrencias que lle parecía, iso si, xa coñecedor de tódolos sucesos, defectos, etc... dos veciños/as do pobo.

Son xa varios os Testamenteiro do Entroido, actualmente é o "Dopa", Manuel Quintas Morais, pero tamén son moi lembrados o "Juan Luis do Cheto", Juan Luis Lorenzo; o "O Costiña", Manuel Blanco Cid; o "Sarreaus", Santos García; ou tamén o "Alfredito", Alfredo Barja

Xeralmente a xente non se soe enfadar, pero xa non é a primeria vez que o Testamenteiro se ve en apuros, o cal este replica "Sonche cousas do Entroido"

Cada vez que o testamenteiro di algo que fai gracia os Peliqueiros fan soalos chocos. O Testamento remata ofrecéndolle os "cagallóns" do burro a todos aqueles os que non lles tocou nada e con "Vivas" o Entroido.

Logo vólvese montar no burro e regresa por onde veu.